شماره 9 نشریه حیات

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 13:33 توسط شورای سردبیری |

سرمقاله:فلسطين اشغالگر است!

مدت هاست؛ شايد چندين و چند سال... از زماني که خود را متعلق به يک هويت سياسي- اجتماعي شناخته ايم و از زماني که مفهوم حق و باطل را توانستيم حداقل بنويسيم و هجي کنيم... مدت هاست که با مسئله اي به نام فلسطين رو به رو هستيم.

فلسطين را نخستين بار کجا ديديم يا کجا شنيديم؟ قطعاً هيچ يک از ما به خاطر نمي آورد. پدران و مادران ما هم چيزي به ياد نمي آورند. پدربزرگ ها و مادربزرگ ها هم ... فلسطين از مدت ها قبل، از زمان هاي بسيار دور، اگر نگوييم در تک تک لحظات، در بخشي از زندگي ما حضور داشته است. حضور فلسطين در ذهن و جان و زندگي و مرگ و ديروز و امروز و فرداي ما يک حضور مسلم و مقتدرانه است که هر اندازه هم بخواهيم با آن کنار بياييم، نمي توانيم. روزي نيست که خبري از فلسطين در روزنامه ها چاپ نشود. روزي نيست گزارشي درباره فلسطين از تلويزيون پخش نشود. روزي نيست که اسم و رسم و نام و يادي از فلسطين از افکار عمومي جامعه صادر نشود. شبي نيست که با خاطره فلسطين به خواب نرويم يا اصلاً به خاطر فلسطين به خواب نرويم! حقيقت اين است، چه بخواهيم و چه نخواهيم. فلسطين بخشي از ذهن و باور ما را اشغال کرده است. البته اگر اعتراف نکنيم که فلسطين حتي فرهنگ جمعي و جهان بيني ما را نيز تحت الشعاع قرار داده است. اين فلسطين است که هر روز به آسايش و آرامش ما تجاوز مي کند. اين فلسطين است که نمي گذارد آب خوش از گلوي ما پايين برود. اين فلسطين است که 6 ميليون سلول خاکستري ذهن ما را سوزانده است. اين فلسطين است که هر روز و هر هفته، با چکمه هاي سفت و سخت حقوقي اش، با هليکوپترها و تانک هاي نظري اش، با سربازان شجاع و بي باکش به جغرافياي فرهنگي و اجتماعي و ذهني ما وارد مي شود و بخشي از باور و ايمان ما را، بخشي از زمان و جهان ما را، بخشي از سرزمين اعتقادات و ديدگاه هاي ما را غصب مي کند. اين فلسطين است که مدام رفاه زدگي و عيش طلبي ما را قتل عام مي کند و ما را از خاک بي دردي و راحت طلبي مان آواره مي سازد. اين فلسطين است که ما را بي خانمان و بيچاره کرده است. اين فلسطين است که نمي گذارد درد هاي خونين 60 سال دوري و فراغ از موطن بي تفاوتي و روزمرگي، 60 سال خوشي و خوش گذراني، 60 سال ادعاي بدون عمل، 60 سال انتفاضه شعر و شعار کليشه اي التيام پيدا کند. اين فلسطين است. اشغالگر و تروريستي که منطقه را به شدت نا امن کرده و نفس گرم امنيت شيوخ خوش رو و مهربان و شکم گنده خاورميانه در سايه آمريکا و اسرائيل را به شمارش انداخته است. اما مگر ما فلسطين را انتخاب کرديم؟ مگر ما گفتيم فلسطين پاره تن جهان اسلام است؟ اگر فلسطين راست مي گويد و بر حق بودنش را تأکيد مي کند، يک رفراندوم به پا کنيد تا معلوم شود که فلسطين براي ما نه يک مسئله اسلامي است و نه يک مسئله انساني. تا معلوم شود که ما نه به زيتون علاقه اي داريم و نه عاشق چشم و ابروي اسماعيل هنيه هستيم. تا معلوم شود که ديگر فلسطين آن قدر براي ما عادي شده است که حتي خبرش را در صدا و سيماي جمهوري اسلاميمان، بعد از خبر مسابقات گوسفند سواري ماساچوست مي آوريم! تا معلوم شود که فلسطين بهانه اي است که تنها چهار تا سازمان و نهاد به نام او و براي او فقط و فقط بيت المال را بچاپند و آخر الامر هم گزارش رد کنند که اوضاع بي نهايت عادي است و امنيت ملي لازم نيست ککش را بگزاند، چرا که مصالح اسلام و مسلمين در آب نمک خوابانده شده اند. تا معلوم شود که اگر دست ما باشد، فلسطين را با همه عرض و پهنايش، با همه آب و خاکش، با همه مرد و زنش، با همه کوچک و بزرگش، با همه تاريخ و مقاومتش، به يک فنجان نسکافه داغ "نستله" يا به يک ليوان نوشابه خنک "ميراندا" مي فروشيم، خوب هم مي فروشيم. اين منطق ماست. فلسطين را از جان و دل دوست داريم، تا آنجا که مزاحم خور و خواب ما نشود. امروزه روز بهتر است حتي احاديث و رواياتي را هم که به رفيق بازي اسلامي با نام خوشمزه وحدت مسلمين مي پردازند، از کتاب ها پاک کنيم تا خيالمان از جهت تربيت نسل آينده نيز راحت شود. آخر ما را به فلسطين چه کار؟ به نظر مي رسد از ميان تمام ضرب المثل هاي فارسي، بايد اين را که « چراغي که به خانه رواست، به مسجد حرام است» روي ديوارهاي بيت المقدس اسپري کنيم تا هيچ کشور و سرزميني، هيچ مملکت و حاکميتي، حتي اگر هم مسلمان باشد، هوس دراز کردن دست له شده اش به سوي نفت بدبوي ما به سرش نزند. به جد سعي کنيم در اولين فرصت، رئيس جمهوري از ميان همين خودفروختگان کار وطن - که هم هولوکاست، اين حقيقت انکار ناپذير تاريخ بشريت، را از جان و دل باور داشته باشد و هم براي افشاي مظلوميت اسرائيل و آمريکا، اين دو صلح طلب جهان معاصر و اعلام فساد سياسي و اقتصادي فلسطين داد بزند و هوس محو اسرائيل از روي صحنه زمين هم به سرش نزند - انتخاب مي کنيم تا هيچ عنصر مکتبي انقلاب اسلامي، حقيقت طلبي فطري مان را قلقلک ندهد. براي يک بار هم که شده بياييم تکليف خودمان را حداقل با وجدانمان در باب فلسطين يکسره کنيم و به جاي پاره کردن حنجره مبارک در راهپيمايي ها و بيدار سازي ها و جر دادن شلوارها هنگام بالا رفتن از ديوار سفارت خانه ها و فتح خونين و گاز اشک آوريِ خاک ديگر کشورها، فکر کنيم نسبت ما با فلسطين چيست؟ چرا از فلسطين حمايت مي کنيم؟ سقف آرمان خواهي ما درباره فلسطين تا کجاست؟ تا کجا حاضريم از موجوديتي به نام آرمان فلسطين دفاع کنيم؟ تا پاي جان؟ تا سر ميز ناهار؟ يا تا جايي که روال عادي صبح تا شاممان به هم نخورد؟!! جايگاه من دانشجوي بسيجي در تحولات و تغييرات فلسطين چيست؟ آيا تاکنون نقشي ايفا کرده ام؟ آيا با شيوه و مدار تبليغ آرمان فلسطين موافقم؟ چه ايرادات و اشکالاتي در ارتباط با فعاليت سازمان ها و مجامعي که در اين حوزه فعاليت مي کنند، مي بينم؟ آيا تاکنون سعي کرده ام به جاي فقط خبر شنيدن و حداکثر تأسف خوردن و بلافاصله فراموش کردن، حداقل جاي فلسطين را روي نقشه پيدا کنم؟ چه قدر درد فلسطين دارم؟ ريشه داشتن دغدغه فلسطين در وجود من چيست؟ بي دردي يا پردردي؟

فلسطين، عرصه امتحان ماست. امتحان آرمان خواهي يا عافيت دوستي، امتحان منفعت طلبي يا مصلحت محوري، امتحان دنيا يا آخرت، امتحان شعار يا عمل... . جو گير نشده ايم و در اين موجي که امام روح الله به راه انداخت، غرق نشده ايم؟ خدا پدر او را بيامرزد که يک روز را روز قدس ناميد تا به اندازه کافي راهپيمايي کنيم، وقت تلف کنيم و البته شعار بدهيم و تکبير بگوييم تا تکليف سياسي مان را به نحو شاياني انجام داده باشيم و خيالمان براي يک سال راحت شود. حُسن در خور توجه گرامي داشت روز قدس اين است که ما هر سال بلندگوهاي سازمان تبليغات و نهادهاي تابعه را امتحان مي کنيم و باز هم مي فهميم که اين بلندگوها خراب است! اگر نظام در سير حرکتش در اين حيات سي ساله، يک رويکرد را تنها در يک حوزه از مسائل فلسطين دنبال کرده بود، اکنون خيلي جلوتر از اين بوديم. ما اينجا هم داريم شوخي مي کنيم. اينجا هم داريم بازي مي کنيم. فقط جرأت و جسارت سوژه بازيمان فرق کرده است. به جاي گرگم به هوا... بر فرض اگر حديثي که ششصد بار شنيده ايم، يعني حديث پيامبر معصوم دين سياسي اسلام: «من اصبح و لم يهتم بامور المسلمين فليس بمسلم» صحيح باشد، ما مسلمان هستيم يا نيستيم؟ از همه اينها که بگذريم، اگر همان خبر شنيدن ها را هم بي خيال نشويم و هر از گاهي به تصاوير حداقلي که از فاجعه فلسطين پخش مي شود، نگاهي بيندازيم، درمي يابيم که موضوع فلسطين از يک مسئله اسلامي فراتر رفته و به يک موضوع انساني تبديل شده است. اگر حاضر به شنيدن واقعيت هستيم، بايد بدانيم انسانيتمان هم در خطر است. مراقب باشيم که مدت هاست؛ شايد چندين و چند سال... از زماني که خود را متعلق به يک هويت سياسي- اجتماعي شناخته ايم و از زماني که مفهوم حق و باطل را توانستيم حداقل بنويسيم و هجي کنيم... مدت هاست که با مسئله اي به نام فلسطين رو به رو هستيم.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 13:24 توسط شورای سردبیری |

به مناسبت او

بشير خالقي پور

ميم مثل محبت...

مثل معلم ...

مثل مادر

چه زيبا از شيب کلام بالا مي‌رفت. سؤال مي‌پرسيد… جواب مي‌داد… نتيجه مي‌گرفت… سخنش بوي شقايق مي‌داد!

ممکن است جايي سرعتش بالاتر از مرکب‌هاي دنباله‌رو‌اش باشد. ناگزير بُراق تيزروي خود را معطل مي‌کند تا برسد قافله فهمشان به او.

شايد کسي نزديک گوشش زمزمه مي‌کرد حضرت استاد! لطفاً با دنده سنگين حرکت کنيد.

خيلي سخت است انتخابش. آخر هميشه جاي جاده‌هاي شوسه و آزاد راه‌هاي عريض و حصارکشي شده بي‌خطر، مسير صعب‌العبور پرتگاه‌هاي پرخطر برمي‌گزيد و چه دست فرمان خوبي!

بيشتر که مي‌شناسي‌اش مطمئن مي‌شوي که پيچ‌هاي انحراف بشري را خوب مي‌شناسد. انگار که سالها راننده اين گردنه‌هاست.

بيرون آمدن از خم اين جاده‌ها بدون خم آوردن بر ابروان، کار هر کسي نيست.

راستي که مرد کهن مي‌خواهد و شايد استاد، مرد کهن داستان هزار و يک‌ شب شهر ما باشد...

شهري که شده وحشت شب‌هاي خيلي ها.

شهري است که هر لحظه‌اش تهديد يا فرصت، هر نقطه‌اش حادثه يا لبخند، و هر نسلش آماده پرواز است.

و بالاخره شهري بر موج که مي‌رود تا اوج، وارد مي‌رسد به ساحل، آنجايي که کودکي صدف‌ها را مي‌چيند براي مادرش، گلوبندي بسازد از مرواريد آرزو... يا درون تنگ ماهي سرخش بريزد. شايد فکر کند رودچه‌اي دارد... از غصه نميرد! اما حالا ديگر براق، تنها مي‌رود و چه تيز مي‌خواند:« والعاديات ضبحاً. فالموريات قدحاً. فالمغيرات صبحا.‌»

و انگار نفس استاد، هنوز در افق‌ها راهنماي جاده‌هاست با کوله بار سخن‌ها و دست‌ نوشته‌هايش.

و شايد حال بهتر بفهمم که آن پير جوانمرد جماران چرا مي‌گفت: من فرزند عزيزي را از دست دادم و در سوگ او نشستم که حاصل عمرم محسوب مي‌شد.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 13:24 توسط شورای سردبیری |

نگاه به دولت:گزارشي از ديدار با احمدي نژاد به همراه متن منتشر نشده جلسه

اميررضا صفاريان

اشاره: در جلسه نخبگان دانشجويي با رييس جمهور، خيلي ها ناليدند از اينکه چرا دولت رسانه خوبي ندارد. خيلي هاشان پس از شنيدن صحبتهاي او و يارانش مجاب شدند و يا حداقل به تامل واداشته شدند. خيلي ها از ما سراغ صحبتهاي آن شب را گرفتند. خيلي ها ... در هر صورت بر آن شديم تا با حذف به اجبار قسمتي از مطالب! الباقي را چاپ کنيم و پاسخ انتقادات معمول دانشجويان از رييس جمهور را در جلسه اي به بهانه مبارزه با مفاسد، بشنويم.

شماره 9 نشریه حیات

نوشته های پیشین

پیوندها